Kortnieuws
- Gisteren was ik op de opening van het Al Kasaba International Filmfestival, hier in Ramallah. Het filmfestival was met twee dagen uitgesteld door de staking van de voorbije week. De openingsfilm was eigenlijk op uitnodiging, maar ik moest gewoon doen alsof ik er één had, zo werd me aangeraden. En ja hoor, ik liep de zaal binnen samen met alle genodigden en vond nog een plaats in de volle zaal. Na een paar speechen, het Palestijnse volkslied en een halve minuut stilte voor de martelaren mocht ik genieten van de Egyptische film "Dounia". Ik heb me voorgenomen om de komende twee weken nog enkele films te bekijken - en dan betaal ik natuurlijk.
- Elke ochtend om 8u hoor ik het Palestijnse volkslied bij me thuis. Dat wordt elke dag in de "American School in Palestine" gespeeld die hier vlakbij is.
- Ik ga nu drie keer per week naar Jeruzalem voor een cursus Arabisch voor beginners. Ik vertrek anderhalf uur op voorhand om zeker op tijd aan te komen. Op weg naar Jeruzalem passeer ik het checkpoint (of eigenlijk de "terminal") van Qalandya. Dat betekent dat iedereen uit de bus en te voet door de paspoortcontrole moet. Er is ook bagagecontrole, inclusief de lopende band en controlepoortjes zoals in een luchthaven. In tegenstelling tot de luchthaven is er echter niet gewoon een lijn waarachter je je beurt afwacht. Nee, je staat in een rij voor een metalen draaideur die met een druk op de knop door soldaten wordt bediend. Soms gaat dat snel, soms tergend traag. Na de controle stap je weer op de bus en rij je verder, en als je geluk hebt, kom je daarna zonder tweede (mobiel) checkpoint aan in Jeruzalem.
- Er zijn hier allerlei regels over wat je als man of vrouw wel en niet mag doen. Tot nu toe ben ik vooral geconfronteerd met de regels voor het zitten in een bus. Het basisprincipe is dat je niet naast een persoon van het andere geslacht gaat zitten die je niet kent, tenzij dat echt niet anders kan. Vrouwen gaan dus automatisch naast vrouwen zitten en mannen naast mannen. Als mensen zien dat er een "gemengde" situatie zal ontstaan, staan ze recht en gaan op een andere plaats zitten om dat te vermijden. Voor mij vaak nogal vreemd. Ik ben het systeem langzaam aan het interioriseren...
- Gisteren was ik op de opening van het Al Kasaba International Filmfestival, hier in Ramallah. Het filmfestival was met twee dagen uitgesteld door de staking van de voorbije week. De openingsfilm was eigenlijk op uitnodiging, maar ik moest gewoon doen alsof ik er één had, zo werd me aangeraden. En ja hoor, ik liep de zaal binnen samen met alle genodigden en vond nog een plaats in de volle zaal. Na een paar speechen, het Palestijnse volkslied en een halve minuut stilte voor de martelaren mocht ik genieten van de Egyptische film "Dounia". Ik heb me voorgenomen om de komende twee weken nog enkele films te bekijken - en dan betaal ik natuurlijk.
- Elke ochtend om 8u hoor ik het Palestijnse volkslied bij me thuis. Dat wordt elke dag in de "American School in Palestine" gespeeld die hier vlakbij is.
- Ik ga nu drie keer per week naar Jeruzalem voor een cursus Arabisch voor beginners. Ik vertrek anderhalf uur op voorhand om zeker op tijd aan te komen. Op weg naar Jeruzalem passeer ik het checkpoint (of eigenlijk de "terminal") van Qalandya. Dat betekent dat iedereen uit de bus en te voet door de paspoortcontrole moet. Er is ook bagagecontrole, inclusief de lopende band en controlepoortjes zoals in een luchthaven. In tegenstelling tot de luchthaven is er echter niet gewoon een lijn waarachter je je beurt afwacht. Nee, je staat in een rij voor een metalen draaideur die met een druk op de knop door soldaten wordt bediend. Soms gaat dat snel, soms tergend traag. Na de controle stap je weer op de bus en rij je verder, en als je geluk hebt, kom je daarna zonder tweede (mobiel) checkpoint aan in Jeruzalem.
- Er zijn hier allerlei regels over wat je als man of vrouw wel en niet mag doen. Tot nu toe ben ik vooral geconfronteerd met de regels voor het zitten in een bus. Het basisprincipe is dat je niet naast een persoon van het andere geslacht gaat zitten die je niet kent, tenzij dat echt niet anders kan. Vrouwen gaan dus automatisch naast vrouwen zitten en mannen naast mannen. Als mensen zien dat er een "gemengde" situatie zal ontstaan, staan ze recht en gaan op een andere plaats zitten om dat te vermijden. Voor mij vaak nogal vreemd. Ik ben het systeem langzaam aan het interioriseren...

3 Comments:
hoi eline, U neef Matti hier.
Ik volg al u berichtjes met veel plezier vanachter mijn computer. leuk om lezen, nu heb ik mijn persoonlijke journalist in palestina, das toch es iets anders dan rudi vrankx.
hoe heeft men bij u gereageerd op het buitensporige geweld van de israelische soldaten in Beit hanoun?
vele groeten Matti
http://wendymarijnissenphotojournal.blogspot.com/
is een Antwerpse die ook in Ramallah woont, en die veel foto's maakt in Israël en Palestina
aan Matti:
hoi! blij van u te horen!
de reacties op Beit Hanoun waren verschillend. veel mensen waren triestig. anderen zijn op straat gekomen om te protesteren. de winkels waren drie dagen lang dicht. maar ja, wat kan de gewone Palestijn doen?
veel groetjes thuis!
Eline
Een reactie posten
<< Home