Peace be with you…
15 november is hier sinds 1988 een nationale feestdag, "Independence Day". Welke onafhankelijkheid, zul je vragen. Inderdaad! O ironie. Maar er waren woensdag dus geen bezoeken aan gezondheidscentra gepland en ik ben dan maar naar Jeruzalem getrokken om te gaan verdwalen in de Oude Stad. Voor het eerst liep ik rond in het christelijke gedeelte van de Oude Stad en plots stond ik voor de Heilig-Graf-Kerk. Horden toeristen stonden klaar om een groet te brengen aan het graf van Jezus. Een Grieks-orthodoxe priester liet hen per twee binnen in het kleine mausoleum en riep om de zoveel tijd luid: "Yes, two people!" Ondertussen probeerden mensen stiekem de rij voorbij te steken en voor hun beurt binnen te gaan. En lawaai dat ze maakten! Kortom, sereniteit was ver te zoeken. Ik haastte me naar buiten waar ik verrast werd door een groep zingende pelgrims uit Zuid-Amerika. Ik was ontroerd dat er toch nog échte gelovigen waren, maar plots kregen ze onder hun voeten van een priester (mét horrelvoet) omdat ze aan het zingen waren. Vreselijk!
De winkeltjes in het christelijke kwartier zijn wel allemaal op toeristen gericht, maar ze zijn prachtig! Ik kreeg echter niet de tijd om eens rond te neuzen, want ik werd aangesproken door een verkoper, "of ik niet zijn eerste klant van de dag wou zijn". Toen hij hoorde dat ik van België ben, werd hij extatisch. Hij had een paar Belgische vrienden en was al in Brussel, Gent en Brugge geweest. En toen ik een paar Arabische woorden uitprobeerde (Tsharrafna! Of: Aangenaam kennis te maken!) en zei dat ik in Ramallah woon, kreeg hij het helemaal. Ik was geen toerist meer voor hem, ik moest niets meer kopen, maar hij wou graag met mij praten en mij op een theetje trakteren. Nee zeggen was geen optie, dus ik mee naar een theehuis een paar straten verder. En hij maar Arabisch babbelen, want "ik moest oefenen". Ik zweten!
Het leek wel "christelijke week": vrijdag was ik in Betlehem. Hier heb ik dan maar de Geboortekerk bezocht en de Melkgrot, waar Maria zich op de vlucht voor Herodes zou teruggetrokken hebben om Jezus de borst te geven. Net zoals de Heilig-Graf-Kerk wordt de Geboortekerk beheerd door verschillende christelijke kerken, in Betlehem zijn dat de Grieks-orthodoxen, de Armeense christenen en de Rooms-katholieken.
In 2002 speelde deze kerk een belangrijke rol tijdens de belegering van Betlehem door het Israëlische leger. Een groep Palestijnen had zich in de kerk verborgen en de priesters hebben met het leger onderhandeld over hun vrijlating. Een deel is vrijgelaten, anderen zijn verbannen naar Gaza of naar Europa (één van hen is door België opgevangen).
De echte reden waarom ik naar Betlehem gekomen was, was een optreden van het eerste Palestijnse circus. De zaal was te klein voor alle krioelende Palestijnse kinderen en hun ouders die kwamen kijken naar de clown, de acrobaten en de jongleurs van dit jonge gezelschap. Het was prachtig!
Betlehem is bijna helemaal omsingeld door Israëlische settlements en door de Muur. Van Ramallah naar Betlehem ben ik via de "Palestijnse weg" gereisd. Dat betekent: niet via Jeruzalem, maar langs een hele omweg door een heuvelachtig landschap. Op de terugkeer naar Ramallah heb ik de toeristenweg genomen. En dus moest ik door het grootste checkpoint dat ik hier al gezien heb. Het is precies een luchthaven. Bagagecontrole, paspoortcontrole, overal poortjes en draaideuren. Bij het binnengaan in Betlehem word je verwelkomd door een reuzegrote poster waarop het Israëlische ministerie voor toerisme de volgende leuze heeft aangebracht: "Peace be with you!" Het is om te huilen. Vooral als je bedenkt dat al die pelgrims en andere toeristen hierlangs komen om Betlehem te bezoeken en waarschijnlijk geen idee hebben van wat er in deze christelijke stad allemaal aan de hand is.
En om deze christelijke week compleet te maken, ben ik gisteren uitgenodigd op een adventsfeest van christelijke Palestijnen in Ramallah. Straks word ik toch nog die "moderne non" waarvoor mijn familie mij nu al aanziet. :-)
Liefs,
Eline
15 november is hier sinds 1988 een nationale feestdag, "Independence Day". Welke onafhankelijkheid, zul je vragen. Inderdaad! O ironie. Maar er waren woensdag dus geen bezoeken aan gezondheidscentra gepland en ik ben dan maar naar Jeruzalem getrokken om te gaan verdwalen in de Oude Stad. Voor het eerst liep ik rond in het christelijke gedeelte van de Oude Stad en plots stond ik voor de Heilig-Graf-Kerk. Horden toeristen stonden klaar om een groet te brengen aan het graf van Jezus. Een Grieks-orthodoxe priester liet hen per twee binnen in het kleine mausoleum en riep om de zoveel tijd luid: "Yes, two people!" Ondertussen probeerden mensen stiekem de rij voorbij te steken en voor hun beurt binnen te gaan. En lawaai dat ze maakten! Kortom, sereniteit was ver te zoeken. Ik haastte me naar buiten waar ik verrast werd door een groep zingende pelgrims uit Zuid-Amerika. Ik was ontroerd dat er toch nog échte gelovigen waren, maar plots kregen ze onder hun voeten van een priester (mét horrelvoet) omdat ze aan het zingen waren. Vreselijk!
De winkeltjes in het christelijke kwartier zijn wel allemaal op toeristen gericht, maar ze zijn prachtig! Ik kreeg echter niet de tijd om eens rond te neuzen, want ik werd aangesproken door een verkoper, "of ik niet zijn eerste klant van de dag wou zijn". Toen hij hoorde dat ik van België ben, werd hij extatisch. Hij had een paar Belgische vrienden en was al in Brussel, Gent en Brugge geweest. En toen ik een paar Arabische woorden uitprobeerde (Tsharrafna! Of: Aangenaam kennis te maken!) en zei dat ik in Ramallah woon, kreeg hij het helemaal. Ik was geen toerist meer voor hem, ik moest niets meer kopen, maar hij wou graag met mij praten en mij op een theetje trakteren. Nee zeggen was geen optie, dus ik mee naar een theehuis een paar straten verder. En hij maar Arabisch babbelen, want "ik moest oefenen". Ik zweten!
Het leek wel "christelijke week": vrijdag was ik in Betlehem. Hier heb ik dan maar de Geboortekerk bezocht en de Melkgrot, waar Maria zich op de vlucht voor Herodes zou teruggetrokken hebben om Jezus de borst te geven. Net zoals de Heilig-Graf-Kerk wordt de Geboortekerk beheerd door verschillende christelijke kerken, in Betlehem zijn dat de Grieks-orthodoxen, de Armeense christenen en de Rooms-katholieken.
In 2002 speelde deze kerk een belangrijke rol tijdens de belegering van Betlehem door het Israëlische leger. Een groep Palestijnen had zich in de kerk verborgen en de priesters hebben met het leger onderhandeld over hun vrijlating. Een deel is vrijgelaten, anderen zijn verbannen naar Gaza of naar Europa (één van hen is door België opgevangen).
De echte reden waarom ik naar Betlehem gekomen was, was een optreden van het eerste Palestijnse circus. De zaal was te klein voor alle krioelende Palestijnse kinderen en hun ouders die kwamen kijken naar de clown, de acrobaten en de jongleurs van dit jonge gezelschap. Het was prachtig!
Betlehem is bijna helemaal omsingeld door Israëlische settlements en door de Muur. Van Ramallah naar Betlehem ben ik via de "Palestijnse weg" gereisd. Dat betekent: niet via Jeruzalem, maar langs een hele omweg door een heuvelachtig landschap. Op de terugkeer naar Ramallah heb ik de toeristenweg genomen. En dus moest ik door het grootste checkpoint dat ik hier al gezien heb. Het is precies een luchthaven. Bagagecontrole, paspoortcontrole, overal poortjes en draaideuren. Bij het binnengaan in Betlehem word je verwelkomd door een reuzegrote poster waarop het Israëlische ministerie voor toerisme de volgende leuze heeft aangebracht: "Peace be with you!" Het is om te huilen. Vooral als je bedenkt dat al die pelgrims en andere toeristen hierlangs komen om Betlehem te bezoeken en waarschijnlijk geen idee hebben van wat er in deze christelijke stad allemaal aan de hand is.
En om deze christelijke week compleet te maken, ben ik gisteren uitgenodigd op een adventsfeest van christelijke Palestijnen in Ramallah. Straks word ik toch nog die "moderne non" waarvoor mijn familie mij nu al aanziet. :-)
Liefs,
Eline
posted by eline at 11/19/2006 05:32:00 p.m.
8 Comments:
Hoi Eline ("Nunne", voor de vrienden),
Dik Rezpekt voor al die Christelijke site-bezoeken! Ik zou graag willen vertellen over ons even spiritueel geladen bezoek aan Nazareth gisteren, maar helaas is dat zowat het laatste wat je van de Makro kan verwachten op een zaterdagmiddag... Voorlopig moeten we het doen met professionele bezoeken aan exotische oorden als Luxemburg-stad (Jovanka, stand-up comedy), Oedelem-dorp (Ik, workshop voor 11-jarigen) en de Forelstraat (Beiden, voor de verse groenten van de Spar). Tussendoor proberen we ook de eigenaars terug te vinden van een klein poesje dat bij ons is binnengewandeld (nummer 7 intussen) en probeer ik Jovanka nog altijd te verplichten om je blog te lezen (Zeker nu ze naar NT2-niveau 4 gaat!). Dikke kus, W:m
Wim, die poezen wandelen niet binnen, Jovanka sprenkelt een traject van verse melk doorheen heel de Visserij. Om ze allemaal tot aan uw deur te lokken. Ik heb haar al bezig gezien: één van de griezeligste taferelen sinds de eierleggende Jood in Borat.
Hey Eline,
Al zappend tussen de Laatste Show die net is afgelopen en een reclameblok op VTM - in afwachting van het late nieuws - is het bijzonder fijn om hier een venstertje te vinden op de wereld zoals hij is en zoals ik hem veel te weinig ken.
Ik blijf een trouwe lezer.
Liefs, xx, Ellen
Klaas,
Epiloog: de truc van Jovanka is mislukt! Het katje is verdorie terug bij zijn eigenaar! En de winnaar was... Fredo (van Fredo & Thang) die blijkbaar om de hoek woont, in Londen was terwijl de poes ontsnapt was en ons bedankt heeft met "een vree wijs CD'ke, dat hij zelf heeft ontdekt en pas volgende week uitkomt"... Nice!
Hey Eline
hier in Zuid-Amerika geen hard studiewerk, maar wel een toeristenleven. Het continent blijft prachtig en het getrouwde leven ook. Jammer genoeg komt voor ons het einde in zicht. Maar we zullen van de laatste weken ten volle genieten.
Hou je nog goed en tot de volgende
groetjes
Kim
Kim toch. Nog maar juist getrouwd en het einde is al in zicht.
Hello Eline,
ik lees je berichten vanaf het begin maar neem nu pas tijd voor een kort antwoord. Je verslaggeving is uiterst boeiend en ik begin mij al een beetje in te leven in de Palestijnse wereld. Het moet heel hard zijn voor deze mensen om constant onder controle en inmenging te staan van Israël. Ik hoop dat je ook het positieve inziet en een boodschap (geen te christelijke...)van hoop voor de toekomst kan meegeven. Het westen wordt zich toch stilaan bewust van de situatie en dat het zo niet kan blijven. Vraag is alleen wanneer concrete stappen (vnl door USA) zullen gezet worden. Geld en macht spelen nog steeds de eerste rol. In ieder geval kijk ik steeds uit naar je volgende belevenis.
Veel groeten van gans ons familietje en geniet van bezoekje Nicolas!
Chantal
Beste Eline,
Amai ik kan mj voorstellen dat dit voor jou een 'paradijs' (???) is om te ontdekken. Ik kreeg van klas 6C je adres door en probeer nu het reilen en zeilen van jou persoontje te volgen.(Maak het dus niet te bont...)
Het lijkt me in elk geval heel boeiend ginder.Het is zeer interessant om te lezen
en de beelden vertellen boekdelen.
Veel succes en denk af en toe nog eens aan het zoete West-Vlaanderen.
Katrien Vergote (je weet wel ex-collega van moeke...)
Een reactie posten
<< Home