YAABAD (JENIN)

Bij Medical Relief hoort een school voor "health workers", allemaal meisjes tussen 18 en 22. Twee weken geleden heb ik er een paar leren kennen. Extatisch waren ze, dat ze met een buitenlandse konden praten en hun weinige Engels op mij konden uitproberen. En zulk mooi blond haar! I love you!
De tweede keer dat ik met hen babbelde, werd ik door één van hen, Shaayma, uitgenodigd om een weekend bij haar familie door te brengen. Ze woont in Yaabad, een dorpje bij Jenin, in het noorden van de West Bank. Je moet goed beseffen dat ik hoop en al tien minuten met haar had gebabbeld. Ik heb nog getwijfeld, maar uiteindelijk toch toegezegd, niet goed wetende waar ik heen ging, of haar ouders op de hoogte waren enz.
Ik was nog nooit zo noordelijk geweest. Het landschap is er heel anders, veel groener en minder bergachtig. We hadden geen last van checkpoints, maar het busje verliet op een bepaald moment de weg om verder te hobbelen langs onverharde paden om pas na een tijd weer een echte weg te bereiken. Om een checkpoint te vermijden? Omdat de goeie weg verboden was? Geen idee, maar het is in ieder geval heel normaal hier.
Eens in Yaabad werd ik hartelijk ontvangen door de moeder van Shaayma. Zeven dochters en één zoon heeft ze. De zoon is getrouwd en woont met vrouw en kind in een appartement boven hun huis. De ouders van de bruidegom zijn immers verantwoordelijk voor de uitzet en voor het onderkomen van het koppel. Vier dochters zijn het huis uit en drie (onder wie één blind meisje) wonen nog thuis.
De communicatie was niet gemakkelijk. Alleen Shaayma en haar moeder spreken een beetje Engels, de rest een paar woordjes. Om over mijn Arabisch te zwijgen... Maar we babbelden in beide talen en met handen en voeten. Ik heb foto's getoond van mijn familie en vrienden en zij hebben foto's getoond van de trouwfeesten van broer en zussen.
Op vrijdag werd ik ondergedompeld in de gastvrijheid van Palestijnse families. Zes huizen van familieleden heb ik bezocht: tantes, grootmoeder en zussen. En overal kreeg ik koffie en thee en chocolade en fruit en cola. 's Middags en 's avonds kreeg ik traditioneel Palestijns eten voorgeschoteld. Heerlijk, maar veel en veel te veel! En overal zat iedereen mij aan te grijnzen en telkens opnieuw moest ik mijn verhaal doen. Wat vind ik van de Palestijnen? En wat ga ik thuis over Palestina vertellen?
Heel triest: vaak kreeg ik al na vijf minuten van jonge mannen de vraag hoe ze een visum konden krijgen voor België. Iedereen wil hier weg. Er is geen werk, geen toekomst voor de kinderen. En ja, wat zeg je daarop? Eén jongen wou zelfs met mij trouwen om in België te geraken - en dat waar zijn vrouw bij zat! Hilarisch vond iedereen het - ik iets minder.
Het gezin van Shaayma is heel gelovig. Haar vader gaf me bijvoorbeeld geen hand en haar moeder wou me duidelijk maken dat de islam echt heel goed is. De meisjes verlieten het huis ook niet zonder hoofddoek en lange rok (maar binnen gingen rok en hoofddoek uit en liepen de dochters rond in een lange broek) - en onbegeleid met Sheima door het dorp lopen was geen optie. Op een bepaald moment stonden Shaayma en ik op het dakterras met uitzicht op het dorp én op het huis van de buurjongen op wie ze verliefd is. Haar moeder is ons daar snel komen wegplukken, want ze heeft het niet zo voor de familie van die jongen.
Naast het dorp liggen twee Israëlische settlements. Je kan ze gemakkelijk herkennen 's nachts: ze zijn hel verlicht, terwijl er in Yaabad tussen middernacht en twee uur in de namiddag geen elektriciteit is... Vanop het dakterras kan je Tel Aviv zien liggen, vlakbij maar ontoegankelijk voor Shaayma en haar familie.
Op de terugweg van Jenin naar Ramallah hebben we veel tijd verloren aan twee checkpoints. Eén keer moest heel de bus (50 mensen) uitstappen en op een rij gaan staan, met de bagage voor onze voeten. De soldaat meldde dat spreken en lachen verboden waren. Mensen die lachten werden uit de rij gezet en Shaayma die voor mij vertaald had, vloog er ook uit. De soldaat liep heen en weer, bekeek ons met een vuile blik, stelde hier en daar wat vragen, beval om bagage open te maken (met de tip van zijn bottine), maar na een tijdje mochten we gelukkig allemaal de bus weer op en konden we verderrijden. Vreselijk.
Ondertussen ben ik uitgenodigd voor het Offerfeest op 1 januari. En ik mag gerust eens een hele week blijven. Ik weet niet of ik dat zou volhouden, maar het Yaabad-verhaal wordt zeker vervolgd.