Met Nicolas!

Omdat ik maar voor een paar dagen kwam had ik had me verwacht aan een paar standaardvragen hier aan de douane, maar omdat ik met de Israelische maatschappij El Al vloog begon dat al in Zaventem. Mijn verhaal was dat ik een toerist was die Jeruzalem wou zien en kerstdag wou vieren in Bethlehem, maar ze vonden het bizar dat ik geen reisgids mee had, en niet helemaal wist of mijn bankkaart daar zou werken enzovoort. Enfin, mijn bagage werd onmiddellijk onderzocht, en dan bleken er pakjes in te zitten voor Eline. Hoezo, ik had toch niets mee en ik kende daar toch niemand?

En dan waren we vertrokken. Ik moest wel zeggen dat mijn lief hier studeerde, maar als ze in Jeruzalem woonde, waarom had ik dan dat hotel geboekt? Eh ja... En die tampons? Die kunt ge overal in Israel kopen. Enfin, ze woonde dus in Ramallah en tegen dan stond ik al in mijn onderbroek en t-shirt. Mijn gsm en koptelefoon werden uit elkaar gevezen, en mijn kousen met liefdevolle toewijding op explosieven onderzocht. Na anderhalf uur werd ik onder begeleiding achteraan in het vliegtuig gezet.

In Tel Aviv leken ze niet veel spel te maken aan de douane, maar dan had de mevrouw blijkbaar op een knop geduwd en er stonden twee politiemannen naast mij. De vragen over mijn vader en grootvader herbegonnen, en ik werd apart gezet. Af en toe kwam er iemand terug met dezelfde vragen ("Hoe lang hebt ge die vest al?" "Zitten er batterijen in uw iPod?"), en ze lieten mij vooral lang zitten. Ambetant, want Eline stond te wachten in de hal, en ik kon haar niet bellen omdat mijn gsm in beslag was genomen.

Enfin, na twee uur veranderde de vriendelijke man die me gevraagd had of AA Gent in eerste divisie speelde – goed dat ze dat hier nu ook weten! – in een harde ondervrager, en in zijn bureau beschuldigde hij mij dat ik de staat Israel aan het bedriegen was. Hij wist namelijk dat ik Arabische vrienden had, en als ik het niet bekende, zou hij me nog tien uur langer laten zitten bij een andere ondervrager. Dus ik kreeg nog een laatste kans: bij welke organisatie was ik betrokken en wat waren hun namen? En die gsm van Eline, was dat er een die ze zelf gekocht had of kwam die van haar vrienden bij Hamas?

Gelukkig had ik ook een aanbevelingsbrief voor Eline mee, gericht aan de Hebrew University, en haar studentenkaart waar ze heel blank en blond op staat. En dan bleek ik ook geen Mohammeds in mijn gsm te hebben, dus ik werd minder verdacht. Enkel de namen "guidovermoesen" en "tanterita" moest ik even uitleggen. Mijn boekhouder uit Aalst en de tante van Eline zijn dus gewaarschuwd.

Stroom op mijn tepels was niet meer nodig, en ik kon vertrekken na drie uur. Tegen dan wist Eline al niet meer waar ze het had. Ze hadden haar verzekerd in de aankomsthal dat ik daar niet was (dat wisten ze nochtans heel goed). Enfin, tegen dan waren onze ouders ook al in paniek en veel vijven en zessen.

Tegen halftwaalf lagen Eline en ik samen in bed, in een hotel, in het gezelligste stuk van Jeruzalem: alles in orde. Ik heb er dus een stoer verhaal bij, en nu kent gij het ook. En wat meer is: toen ik mijn kousen tegen de muur smeet, bleven ze eraan plakken! Het is zo een raar soort plaasterwerk, oneffen afgewerkt, en dat is gelijk velcro.

Nicolas