Twee weken geleden waren mijn moeder, mijn broer Kobe en zijn vriendin Nele hier. Ik nam hen mee naar een Palestijnse familie in een dorpje onder Hebron. De gewone Palestijn is de beste ambassadeur van de Palestijnse zaak, zo bleek weer eens! Hieronder het verslag van Nele.

"Op donderdagavond werden we in Hebron opgewacht door Maryam, een vrouw die Eline één keer ontmoet had, maar die ons graag allemaal op logement wilde. We wisten langs geen kanten wat ons te wachten stond maar we gaven ons over. Zij in zeer gebrekkig Engels, wij in nog veel gebrekkiger Arabisch. Gelukkig kon Eline al wat tolken. Met de bus gingen we naar Doura waar Maryam leeft. Zij is een moslimvrouw en is super vriendelijk, spontaan en gastvrij.

Ontelbaar veel familieleden kwamen langs alle hoeken uitgekropen, om het vriendelijkst en om het meest gefascineerd door onze aanwezigheid, echt beschamend. English in horten en stoten, Eline in het beste Arabisch, maar het liep wel los. Het werd zelfs zo leuk dat we met veertien in een camionette gedropt werden (4 vooraan, wij 4 op de middenbank en 6 in de koffer) om wat familiebezoekjes af te leggen. Waar we overal zeer hartelijk ontvangen werden met koffie, thee en hapjes. Eindelijk terug. Ambiance alom in de auto. We hoorden plots een bluts in de koffer geworden, maar dat is een detail. Niemand reageert, wij euh... ook niet (meer).

Thuisgekomen in het ouderlijk huis konden we het avondmaal nuttigen, met de handen. Echt charmant. En ook lekker. Verschillende schotels te eten met brood. Na het eten kwamen nog meer familieleden opgedoken. Een man kwam net thuis van zijn werk in Jeruzalem (dat door Israël bezet wordt). Hij vertrekt elke dag om 4 uur uit Doura om om 7u te beginnen. Eigenlijk is het maar 45 minuten rijden, maar elke ochtend moet hij door een checkpoint. Elke dag moet hij uren aanschuiven in de rij tussen 'het uitschot dat gecontroleerd moet worden'. Elke dag trui omhoog om te tonen dat hij geen explosieven draagt. Niet elke Palestijn mag trouwens Jeruzalem binnen, nee, daar moet je een pas voor hebben. Die je in Jeruzalem toelaat van 5u tot 19u en die geldig is voor drie maand. De wanpraktijken die uitgevoerd worden bij het moeten bedelen om een nieuwe kaart zullen we niet helemaal beschrijven. Een keer was hij om 19u05 aan de checkpoint. Zijn pas werd afgenomen en hij werd opgesloten tot 1u 's nachts, waarna hij om 1u45 terug was in Doura om om 4u terug te vertrekken.


's Ochtens werden we om negen uur gewekt door Maryam die kwam zeggen dat we NU mochten ontbijten, ze waren klaar met koken. Mmmm, heerlijk ontbijt: frietjes, gefrituurde en gepekelde bloemkolen, falafel, humus, platte kaas, omelet, tomaten, pepers en brood. Maar ook smeerkaas en confituur, of was het nu suiker met confituur. Tegen alle verwachtingen in smaakte het ons wel, al was het op de nuchtere maag en wel zeer voorzichtig. Het ontbijt werd gevolgd door een verkleedpartij in traditionele Palestijnse kleren. Lucky Kobe nam wijselijk foto's.


Vervolgens - jaja - familiebezoek! Oef, een wandeling (aan 1 km per uur weliswaar) naar het huis van Maryam. Zonen wachten ons op, zijn zot van Kobe ("my friend Yakoub"). Aperitief buiten (Moslims drinken geen alcohol) en jawel - eten! Maryams man had fantastisch lekker gekookt. Veel te veel echter. We kunnen nauwelijks beschrijven wat dit voor die mensen betekende, hoe zij, terwijl ze heel weinig verdienen, alles doen om ons super te ontvangen, na iemand één keer gezien te hebben. Hoe ze na het eten aan ons hingen en dankbaar waren en ons bewonderden. En lief en vriendelijk waren, en hun best wilden doen. En dan vragen of zij ook op reis zouden kunnen naar België. Waarop wij mogen antwoorden dat onze overheid dit waarschijnlijk niet zal toestaan."